Van de Europacup in Polen naar de velden van Oostenrijk
Mijn team
Een bijzondere reis vol verwachtingen, vriendschap, tegenslagen en vooral heel veel passie voor onze Vizsla’s.
Op dinsdag 6 oktober was het dan eindelijk zover. We vertrokken richting Polen voor de 27e Europacup voor Vizsla’s!
Aan zo’n evenement gaan maanden van voorbereiding vooraf. Trainen, wedstrijden lopen, kilometers maken en proberen om met onze honden de best mogelijke resultaten te behalen. Want deelname aan de Europacup is niet vanzelfsprekend. De honden moeten voldoen aan de selectiecriteria van Orweja, die bepaalt welke honden Nederland mogen vertegenwoordigen in de Open Klasse en de Derby.
Dit jaar was voor ons wel heel bijzonder. Maar liefst drie van onze honden waren geselecteerd voor de Open Klasse: Tika, Sam en Whinnie! En alsof dat nog niet genoeg was, mocht ook Joep (Quodian’s Royal Soevereighn) van Ruben Groenendijk Nederland vertegenwoordigen in de Derby.
Wat was ik trots! Vier honden uit onze kennel geselecteerd voor zo’n prachtig internationaal evenement. Daar doe je het toch allemaal voor!
Maar toen liep alles anders…
Eind juni sloeg voor mij het noodlot toe. Door een ongelukkige val luxeerde mijn knie en scheurde ik drie kniebanden. In plaats van met mijn honden in het veld te staan, zat ik plotseling in een rolstoel. En dat terwijl we juist midden in de voorbereidingen voor de Europacup zaten.
Een enorme teleurstelling, want wie mij een beetje kent, weet dat ik het allerliefste zelf met mijn honden werk.
Maar juist op zulke momenten ontdek je hoe waardevol echte vriendschap is.
Adrie Noordergraaf nam Tika onder zijn hoede en Yvette Hoorman ging met Sam aan de slag. Zonder aarzelen boden zij aan om te helpen en staken ze ontzettend veel tijd en energie in de voorbereiding van onze honden.
En met resultaat! Adrie behaalde met Tika tijdens een Nederlandse veldwedstrijd een prachtige 1e Uitmuntend. Een mooier bewijs dat ze samen klaar waren voor Polen kon ik me nauwelijks wensen. Sam had helaas wat minder geluk, maar ook hij en Yvette hadden hard gewerkt.
Ondertussen werkte ik zelf aan mijn herstel. Van rolstoel naar looprek, van looprek naar voorzichtig lopen met een brace. Zou ik het redden om in Polen zelf met Whinnie het veld in te gaan? Dat bleef lange tijd de grote vraag.
Op naar Polen!
Onze slaapkamer in Polen …
Na een tussenstop en overnachting in Polen arriveerden we op woensdag op de locatie van de Europacup.
Eerst de honden verzorgen, alles uitladen, inchecken en natuurlijk de andere deelnemers begroeten. Het weerzien met vrienden en bekenden uit zoveel verschillende landen is altijd weer een van de mooiste kanten van dit evenement.
Al snel werd duidelijk dat dit een wel héél bijzondere editie van de Europacup zou worden. 🙂
Laat ik het er maar op houden dat ik ervan overtuigd ben dat de organisatie werkelijk haar uiterste best heeft gedaan om alles zo goed mogelijk te laten verlopen. En daar wil ik het verder graag bij laten. 🙂
De eerste wedstrijddag
Met whinnie 1e dag EC
Op de eerste dag ging ik zelf met Whinnie het veld in. Alleen al dat ik daar weer stond, met mijn hond en mijn brace, voelde als een kleine overwinning.
Maar helaas… ons toegewezen veld bleek een perceel rode bieten te zijn. Zelfs met een wandelstok was het voor mij onmogelijk om daar fatsoenlijk doorheen te komen. Hoe graag ik ook wilde, dit was met mijn knie echt niet verantwoord.
Met pijn in mijn hart besloot ik Whinnie terug te trekken.
Tika en Adrie kregen na een eerste loop zonder wild gelukkig nog een tweede kans. Helaas kwamen ze ook tijdens die tweede loop geen patrijzen tegen, maar wel hazen, die door Tika overigens keurig werden gerespecteerd.
Ook Sam en Yvette kregen een tweede loop. Helaas maakte Sam na het opvliegen van de vogel een paar stappen, en daarmee was ook voor hem de wedstrijd voorbij.
Zo’n Europacup kan soms ontzettend hard zijn. Maanden van voorbereiding en dan hangt alles af van die paar minuten in het veld.
De tweede wedstrijddag
De tweede dag bracht helaas ook voor Tika en Sam niet het resultaat waarop we zo gehoopt hadden.
Maar met Whinnie kreeg ik gelukkig nog een kans!
Ditmaal troffen we een prachtig veld met luzerne. Een wereld van verschil met de bieten van de vorige wedstrijd dag dag. Hier kon ik, weliswaar voorzichtig, met mijn brace redelijk uit de voeten.
Na een paar minuten kwam Whinnie prachtig en vol overtuiging tot voorstaan.
Mijn hart maakte een sprongetje. Dit was waarvoor we gekomen waren!
Maar ja, dan moet de voorjager natuurlijk ook nog bij haar zien te komen…
Met mijn lastige been had ik bijna anderhalve minuut nodig om Whinnie te bereiken. Gelukkig bleef ze al die tijd prachtig staan.
De patrijs zat muurvast en had absoluut geen haast om te vertrekken. Uiteindelijk moest ik, balancerend op mijn slechte been, proberen de vogel op de wieken te krijgen.
Dat lukte, maar na het schot werd de spanning voor Whinnie nét iets te groot. Ze besloot dat die patrijs toch wel erg interessant was en ging erachteraan.
En daarmee was ook voor ons het avontuur voorbij.
Helaas waren we net niet lang genoeg in het veld geweest om nog voor een CQN in aanmerking te komen.
Jammer? Natuurlijk! Want het had zo mooi kunnen zijn.
Maar tegelijkertijd was ik ook ontzettend blij dat ik überhaupt weer met Whinnie in het veld had kunnen staan. Een paar maanden eerder had ik dat werkelijk niet durven dromen.
Toch een prachtig succes voor Nederland!
Wachten op de officiele opening
Gelukkig viel er voor Nederland ook heel wat te vieren! Team 1 van de Open Klasse behaalde geweldige resultaten en wist Nederland naar een prachtige tweede plaats in het landenklassement te brengen!
Een fantastische prestatie op dit internationale niveau, waar we met z’n allen ontzettend trots op mogen zijn.
Nogmaals van harte gefeliciteerd Lucia, Ingrid en Danielle! Wat hebben jullie Nederland geweldig vertegenwoordigd!
Voor het Nederlandse Derbyteam was er helaas ook een flinke tegenvaller. Ruben Groenendijk werd geveld door de griep en moest noodgedwongen verstek laten gaan. Ontzettend jammer, want daardoor kreeg hij niet de kans om met zijn Joep (Quodian’s Royal Soevereighn) te laten zien wat ze samen in huis hebben.
Na alle voorbereidingen en de prachtige kwalificatie voor de Derby was dat natuurlijk een enorme teleurstelling. Maar gezondheid gaat voor alles en Joep krijgt ongetwijfeld nog genoeg kansen om zijn kwaliteiten in het veld te laten zien!
Afscheid van de 27e Europacup
Programmaboek Europacup 2026
En zo kwam er een einde aan de 27e editie van de Europacup voor Vizsla’s.
Voor onze eigen honden ditmaal geen grote successen, maar wel weer een ervaring rijker. En wat was het mooi dat het Nederlandse team met zo’n prachtige tweede plaats naar huis kon!
Bovenal kijk ik met ontzettend veel waardering terug op de mensen die het mogelijk maakten dat we ondanks alles toch met drie honden aan de start konden verschijnen.
Want uiteindelijk draait het niet alleen om kwalificaties, punten en prijzen. Het gaat ook om de liefde voor onze honden, de passie voor het veldwerk en de bijzondere vriendschappen die daaruit ontstaan.
En gelukkig was onze reis nog lang niet voorbij!
Van Polen naar Hongarije – Nieuwe velden, nieuwe kansen!
Taartjes eten in Oostenrijk na de training
Op zondag vertrokken we met gierende banden uit Polen. Na ongeveer acht uur rijden bereikten we vroeg in de avond Hongarije, waar we een week zouden verblijven met een geweldige groep vrienden.
Daar wachtte ons een heerlijk weerzien met Marianne met Lumi en Norah, Ton en Anita met Yip, Caroline en Frans met Yuna en nog héél veel anderen. Allemaal mensen met dezelfde passie: onze honden, het veldwerk en natuurlijk de gezelligheid die daar onlosmakelijk bij hoort.
We verdeelden ons in verschillende groepen en van maandag tot en met woensdag werd er volop getraind. Het weer was werkelijk prachtig, de zon scheen uitbundig en de wind… tja, die had zo af en toe haar eigen plannen. Maar juist die wisselende wind maakte het voor onze honden extra interessant en uitdagend.
Roeien met de riemen die we hadden
meer woestijn dan veld
Even relaxen tijdens de training
Helaas had het in Oostenrijk al minstens drie maanden nauwelijks geregend. Door de aanhoudende droogte en het eerdere warme weer waren veel gewassen al geoogst en was de groenbemester, die normaal gesproken in deze periode voor prachtige trainingsvelden zorgt, nauwelijks opgekomen.
Dat betekende dat we het vaak moesten doen met grote, vrijwel kale vlaktes.
Niet bepaald de ideale omstandigheden voor onze staande honden. Zonder voldoende dekking en met een steeds wisselende wind was het voor zowel hond als voorjager een hele uitdaging om het aanwezige wild te vinden en er een mooi punt op te maken.
Maar ja, we waren er nu eenmaal en dan moet je roeien met de riemen die je hebt!
Ook onder zulke omstandigheden valt er ontzettend veel te leren. We hebben drie heerlijke trainingsdagen gehad, met mooie momenten, soms wat frustratie, veel gezelligheid en vooral heel veel plezier met elkaar.
Donderdag – Een tegenvaller en een prachtige verrassing
Tika 2e excellent
Donderdag begon de eerste wedstrijddag. Helaas begon die voor ons meteen met een flinke domper.
Sam bezeerde zijn poot bij het uit de auto springen. Wat aanvankelijk misschien nog mee leek te vallen, bleek toch ernstig genoeg om hem rust te moeten geven. Tot onze grote teleurstelling heeft hij daardoor aan geen enkele wedstrijd kunnen deelnemen.
Wat een pech voor die lieve Sam, die na alle voorbereidingen en de Europacup in Polen natuurlijk ook graag nog had willen laten zien wat hij in huis had.
En toen moest ik een beslissing nemen…
Zou ik het aandurven om zelf weer met Tika het veld in te gaan?
Mijn knie was natuurlijk nog lang niet hersteld en met mijn brace was ik bepaald niet de snelste voorjager van het deelnemersveld. Maar de verleiding was groot en uiteindelijk besloot ik toch maar de stoute schoenen aan te trekken.
En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb!
Deze keer hadden we geluk met het veld en liet Tika zien wat een fantastische veldwerkhond ze is. Ze maakte een prachtig punt en werkte zo mooi dat haar prestatie werd beloond met een 2e Uitmuntend!
Wat een heerlijk gevoel om na alles wat er de afgelopen maanden gebeurd was, weer samen met haar zo’n resultaat te behalen.
Vrijdag – Tika doet er nog een schepje bovenop!
Tika 1e Uitmuntend met CACT
De tweede wedstrijddag verliep zelfs nóg beter!
Tika was fantastisch op dreef. Ze werkte prachtig, liet een overtuigend punt zien en wist de keurmeesters opnieuw te imponeren.
En deze keer werd haar prestatie beloond met een 1e Uitmuntend én CACT!
Wat was ik ongelooflijk trots op haar!
Na mijn ongeluk had ik werkelijk niet durven dromen dat ik een paar maanden later weer zelf met mijn honden in het veld zou staan, laat staan dat we samen zulke mooie resultaten zouden behalen.
En natuurlijk dacht ik ook aan Adrie, die tijdens mijn revalidatie zoveel tijd en energie in Tika had gestoken. Zijn werk en inzet hadden zeker bijgedragen aan het feit dat zij zo goed voorbereid aan de start verscheen.
Soms zijn er van die momenten waarop alles even samenkomt. Dit was er absoluut eentje!
Zaterdag – Het koppie raakt vol
Maar veldwerk blijft veldwerk en onze honden zijn natuurlijk geen machines.
Op de derde wedstrijddag begon bij Tika het koppie toch echt een beetje vol te raken.
Na een lange coulée, waarbij de spanning steeds verder opliep, besloot ze uiteindelijk toch maar achter de vogel aan te gaan.
Tja… einde oefening!
Jammer natuurlijk, maar na al die dagen trainen, reizen en wedstrijden kon ik het haar eigenlijk nauwelijks kwalijk nemen.
Ze had inmiddels al zoveel van zichzelf gegeven.
Zondag – De batterij is leeg
Op zondag stond alweer de laatste wedstrijd op het programma.
Inmiddels waren we bijna twee weken van huis. Twee weken vol indrukken, lange autoritten, nieuwe velden, trainingen, wedstrijden en voortdurend schakelen tussen verschillende omstandigheden.
En dat begon zijn tol te eisen.
Bij Tika was de batterij inmiddels echt leeg. En eerlijk gezegd begon die van mij ook aardig in het rood te staan!
Het was mooi geweest.
We hadden genoten, prachtige resultaten behaald en vooral weer ontzettend veel geleerd.
Na de wedstrijd namen we afscheid van onze vrienden en vertrokken richting Duitsland, waar we nog een hotelovernachting hadden gepland.
Moe, stoffig, maar ontzettend gelukkig!
met zijn allen eten in öreg Malom
Maandag kwamen we uiteindelijk weer thuis.
Met een auto die eruitzag alsof we aan een woestijnrally hadden meegedaan, minstens drie zakken vol wasgoed, vermoeide honden en zelf ook bepaald niet meer zo fris als toen we vertrokken.
Maar wat namen we ontzettend veel mooie herinneringen mee!
Als ik terugkijk op deze twee weken, overheerst vooral de dankbaarheid.
Dankbaarheid dat ik, ondanks mijn knieblessure, toch deze reis heb kunnen maken. Dat ik weer zelf met mijn honden in het veld heb kunnen staan. Dat Tika ons zulke prachtige momenten heeft bezorgd en dat we dit alles hebben mogen beleven met zoveel fijne mensen om ons heen.
Natuurlijk waren er teleurstellingen. Niet alles liep zoals we hadden gehoopt en soms zat het geluk bepaald niet mee.
Maar dat hoort nu eenmaal bij onze passie voor het veldwerk.
Twee weken, vijf landen, heel veel kilometers, prachtige honden, bijzondere vriendschappen en herinneringen die niemand ons meer afneemt.
En uiteindelijk zijn dat misschien wel de allermooiste prijzen.
Bedankt allemaal!
vriendschap
En dan natuurlijk nog een heel bijzonder woord van dank aan alle lieve mensen die deze twee weken zo onvergetelijk hebben gemaakt.
Adrie en Joke, Yvette en John, Ingrid en Leon, Frans en Caroline, Gerda en Eric, Danielle, Tom en Silvia, Moniek , Lucia, Michael en Nanna, André en Jolanda, Saskia, Marianne, Ton en Anita en natuurlijk onze allerliefste Duitse vrienden Nadja en Phil.
Wat is het toch bijzonder dat onze gezamenlijke passie voor de honden door de jaren heen zulke mooie vriendschappen heeft opgeleverd. Samen trainen, elkaar helpen, successen vieren, teleurstellingen delen en vooral ontzettend veel plezier maken. Dat is voor mij minstens zo waardevol als alle kwalificaties en prijzen bij elkaar.
Een extra dankjewel aan Andrea en Werner Jost, de organisatie van de wedstrijden in Oostenrijk, de keurmeesters en alle anderen die zich zo ontzettend hebben ingezet om alles mogelijk te maken. Zeker onder de moeilijke omstandigheden met de droogte was dat geen eenvoudige opgave.
En natuurlijk mogen we ook de lieve mensen van Hotel Öreg Malom in Csepreg niet vergeten. Wat zorgen jullie er toch iedere keer weer voor dat wij ons zo ontzettend welkom en thuis voelen! Het is inmiddels zoveel meer dan alleen een plek om te overnachten. Het is een vertrouwd adres waar we iedere keer met ontzettend veel plezier terugkomen. Dank jullie wel voor alle gastvrijheid en goede zorgen!
En natuurlijk een heel speciaal bedankje aan mijn betere helft, John. Want zonder hem, zijn hulp, geduld en steun was deze hele reis met mijn nog altijd lastige knie een stuk ingewikkelder geweest.
Aan iedereen die ik misschien vergeten ben: ook jullie ontzettend bedankt!
We kwamen thuis met een smerige auto, bergen wasgoed en vermoeide honden, maar vooral met een hoofd en hart vol prachtige herinneringen.
Wat waren het twee bijzondere weken! En wat ben ik blij dat we ze, ondanks alles, samen hebben kunnen beleven.